Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος (Τάσος Λειβαδίτης)


Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :
Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.


Μετά την επεξεργασία του ποιήματος είπαμε να γράψουμε τα δικά μας ποιήματα με τον ίδιο τίτλο....





















Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Τα μπαλόνια του θυμού

Ο θυμός είναι ένα αρνητικό συναίσθημα και πολύ δύσκολο να το διαχειριστούν τα παιδιά. Επίσης πολλές φορές οι γονείς κι οι εκπαιδευτικοί λέμε στα παιδιά να δώσουν τόπο στην οργή, να μην μαλώσουν, να συζητήσουν με τον άλλον... Αλήθεια τώρα, αυτό μπορούμε να το κάνουμε οι ίδιοι μας;
Και πόσο εύκολο είναι σε ένα σχολείο με 150, 260, 380 παιδιά να μην υπάρχουν εκρήξεις, καβγάδες, διαφωνίες, τσακωμοί;
Την τεχνική είδα στο site: http://eidikospaidagogos.gr/ta-thimomena-mpalonia/ , κι εννοείται πως την τροποποίησα....
Καθίσαμε στον κύκλο και συζητήσαμε για το θυμό, για τους καβγάδες που γίνονται στα διαλείμματα και τον τρόπο που τους αντιμετωπίζουν- αντιμετωπίζουμε. Μοίρασα σε κάθε παιδί ένα μπαλόνι, το οποίο φούσκωσε και έδεσε. Εξήγησα πως το μπαλόνι είναι ο θυμός τους. Έπειτα με μια καρφίτσα σπάσαμε τα μπαλόνια. Τα ρώτησα πώς ένιωσαν. Πολλά παιδιά είπαν πως φοβήθηκαν παρότι το μπαλόνι είναι ένα παιχνίδι. Μάλιστα τρόμαξε κι αυτός που ήταν δικό του το μπαλόνι. Όταν έχουμε μια έκρηξη πολλές φορές τρομάζει, εκτός από αυτόν που δέχεται το ωστικό κύμα, και το παιδί που εκρήγνυται. Συζητήσαμε λοιπόν πως κάπως έτσι συμβαίνει μέσα μας όταν ξεσπάει ένας καβγάς. Κι εξήγησα πως όταν κρατάμε το θυμό μέσα μας κάτι ανάλογο συμβαίνει. Άλλωστε δεν είναι τυχαία η έκφραση "είμαι έτοιμος να σκάσω"....
Ξαναφουσκώσαμε μπαλόνια, δεν τα δέσαμε και αφήσαμε να βγει ο αέρας. Τα μπαλόνια ταξίδεψαν μέσα στην τάξη..... κάτι τέτοιο συμβαίνει όταν αφήνουμε τον θυμό μας ελεύθερο να ξεσπάσει.... μπορεί τελικά άλλος να φταίει και με άλλον να θυμώσουμε.
Ξαναφουσκώσαμε τα μπαλόνια και αφήσαμε σιγά σιγά να βγει ο αέρας. Τα μπαλόνια ξεφούσκωσαν, έκρηξη δεν ακούστηκε ούτε κατέληξε κάποιο μπαλόνι αλλού... Συζητήσαμε λοιπόν και φτιάξαμε την αραχνούλα της διαχείρισης του θυμού.
Στην τάξη μου
Στο ολοήμερο
Στο τέλος φουσκώσαμε μπαλόνια, είπαμε τι μας θυμώνει και τα σκάσαμε....

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Ένα άσχημο αστείο από τον "Κήπο με τις 11 γάτες"

Πολλές φορές στα σχολεία μας γίνονται αστεία.... άσχημα αστεία... έτσι λοιπόν επεξεργαστήκαμε το απόσπασμα "Ένα άσχημο αστείο" από τις "11 γάτες".
Αφού το διαβάσαμε συζητήσαμε στον κύκλο μέσα στην τάξη. Ιδιαίτερα μας απασχόλησε ο τίτλος γιατί τα αστεία είναι για να διασκεδάζουμε και να περνάμε καλά κι όχι για να στενοχωριόμαστε. Τελικά ανακαλύψαμε πως πολλές φορές γίνονται κάποια άσχημα αστεία που κάνουν τα παιδιά να νιώθουν πραγματικά άβολα... να στενοχωριούνται και να χαλάνε φιλίες.
Στην δεύτερή μας συνάντηση καταγράψαμε σε ένα φύλλο χαρτί μια άσχημη στιγμή ένα τέτοιο άσχημο αστείο και ανακαλύψαμε πως μέσα στην ομάδα μας υπήρχαν και θύματα και θύτες.
Στην τρίτη συνάντηση είχα οργανώσει να παίξουμε ένα παιχνίδι ρόλων όπου αυτοί που ήταν θύτες να γίνουν θύματα.... όμως καθώς το πρόγραμμα εφαρμόζεται στο ολοήμερο πρόγραμμα και δεν είναι ομοιογενής η ομάδα... δυστυχώς απέτυχα.... Δεν μου είχε ξανασυμβεί.... με στενοχώρησε και ταυτόχρονα με έβαλε σε σκέψη.....
Τελικά αποφάσισα στην τέταρτη συνάντησή μας να δώσω σε κάθε μαθητή αυτό...
Ζήτησα από κάθε παιδί να καταγράψει τι είναι για αυτό η φιλία.... τι ζητάει πραγματικά από τους φίλους του....
Έπειτα καταγράψαμε στον πίνακα όλες τις απαντήσεις....
Παραθέτω κάποιες ενδεικτικά:
Να μην είναι εγωιστής.
Σεβασμό
Να είναι καλός γενικά.
Αγάπη
Ευγένεια
Συμπαράσταση
Να μην βρίζει.
Να μην είναι βίαιος.
Να μην με πιέζει.
Να μην με κοροϊδεύει.
Εχεμύθεια
Εμπιστοσύνη
Να μην με παρατάει.
Να μην είναι ρατσιστής.
Να με προστατεύει.
Να με φροντίζει............κι η λίστα ατελείωτη....
Το παράδοξο... ακριβώς τα ίδια έγραψαν και τα παιδιά που είχαν πέσει θύματα άσχημων αστείων και τα παιδιά που ήταν θύτες.
Μετά την καταγραφή λοιπόν τους είπα.... εσείς ζητάτε όλα αυτά από κάποιον για να είναι φίλος σας.... κι εσείς; Τι θα του προσφέρεται; Κάτι ανάλογο ή θα του κάνετε άσχημα αστεία και φάρσες....
Δεν μπορείτε να φανταστείτε την αμηχανία στα πρόσωπα των παιδιών που είχαν υπάρξει στο παρελθόν θύτες.... Ελπίζω να πήραν το μάθημά τους.....


Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2015

Τρία βιντεάκια για την πρόληψη της σεξουαλικής παρενόχλησης.....

Τρία βιντεάκια που αφορούν τη σεξουαλική παρενόχληση των παιδιών...... γιατί ο καλύτερος τρόπος να προστατεύσεις ένα παιδί είναι να ξέρει.....



 

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Αν όλα τα παιδιά της Γης (6 Οκτωβρίου 2014)

Το τραγούδι που τραγουδήσαμε την 6η Οκτωβρίου 2014 στο πλαίσιο της 1ης Ημέρας Αθλητισμού με θέμα το "Ρατσισμό και την Ξενοφοβία".https://www.youtube.com/watch?v=ll8_UX4BF9k

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Κάρτα για τον διπλανό μου...

Την Πέμπτη 13 Νοεμβρίου, έφτιαξε ο καθένας κάρτα για το παιδί με το οποίο κάθεται στο θρανίο. Τα θρανία μας είναι τοποθετημένα σε σχήμα Π (ακόμα δεν είμαστε σε τέτοια κατάσταση που να μπορούμε να δουλέψουμε σε ομάδες). Στο πλαίσιο του μαθήματος της γλώσσας, είχαμε κάνει εκείνη την εργασία που έλεγε  "τι κάνω με τον φίλο μου", "πώς νιώθω" (Γ' τάξη τετράδιο εργασιών α' τεύχος). Βέβαια είχαμε αλλάξει τη λέξη φίλος με τη λέξη διπλανός. Με βάση αυτή την εργασία, την ώρα των εικαστικών, έφτιαξε ο καθένας μια κάρτα για το διπλανό του, όπου μπορούσε είτε να ζωγραφίσει είτε να γράψει κάτι. Τους μοίρασα από ένα διπλωμένο χαρτόνι κανσόν κι ο καθένας εργαζόταν χωρίς να φανερώνει τι έφτιαχνε. Στο τέλος έδωσαν ο ένας στον άλλον την κάρτα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι χαμόγελα άνθισαν στην τάξη. Έρχονταν όλοι να μου δείξουν την κάρτα, που τους έδωσε ο διπλανός του. Αυτή τη μέρα έφυγαν όλα τους τρισευτυχισμένα για το σπίτι.

Από το "εγώ" στο "εμείς"!

Την εβδομάδα που μας πέρασε, φτιάξαμε την αφίσα του προγράμματός μας, επιτέλους...
Εφέτος, θα προσπαθήσουμε, να γίνουμε μια δεμένη ομάδα. Καθώς ο καθένας μας κρύβει θησαυρούς, που φανερώνονται όταν είμαστε όλοι μαζί.